Vetes sime të dashur

Ilustrimi: Shutterstock

Katër.
Të rënda, si grushta.
«Çezarit, ç’është e Çezarit – Zotit ç’është e Zotit».
Po ndonjëri,
si puna ime,
ku futet, ku?
Strofkën gati kush ma bën?
Sikur të kisha qenë
i vockël,
sa oqeani,
në majë të gishtave mbi valët do të rrija,
kur të vinte batica hënën do të ledhatoja.

Ku ta gjesh një si unë,
kaq të dashur si jam vetë?
As qielli nuk më nxë, se është i ngushtë!

A, sikur të isha varfanjak!
Si miliarder!
Paratë për shpirtin, ç’janë?
Një kusar i babëzitur fshihet në të.
Për hordhinë e dëshirave të mia pa fre
gjithë ari i Kalifornisë nuk mjafton.

Ose belbacuk të kisha qenë,
si Dante
a Petrarka!
Për njërën shpirtit t’i jepja flakë!
Vargjet t’i ndizja për të!
Dhe fjala
dhe e dashura ime,
hark triumfi do të qenë:
gjithë madhështi
pa lënë gjurmë, nën të do të shkonin
dashnorët e gjithë shekujve.

Ose, të kisha qenë
i qetë,
si bubullimë,
gëk s’do të bëja,
nga gjëmimet do të dridhej dhe manastiri më i humbur.
Me të gjithë fytin
me zë të tmerrshëm do të ulërija,
kometat krahët e zjarrtë duke fërgëlluar
nga ankthi me kokë në tokë do të binin.
Me dritën e syve netët do t’i shqepja,
o, të kisha qenë
si dielli, aq i nxirë!
Shpesh më duhet
t’i jap për të pirë
barkut të tharë të tokës!

Do të shkoj,
dashurinë zvarrë duke marrë.
Në ç’natë
kllapie
me ethe
ç’qe ai Goliat që më ngjizi
kaq të madh
e kaq të kotë?

Përktheu: Maksim Rakipaj