Verë 1995

Pamje nga Toulon, Francë. Foto: Shutterstock



Ishte një verë në Mesdhe, a të kujtohet,
afër Toulonit, verë e thatë, e frymëzuar me veten,
duke folur me një dialekt vështirë të kapshëm,
andaj ne i kuptonim vetëm copëzat e fjalëve të njelmëta,
ishte një verë në dritën e shtrembër të mbrëmjes, natën në njolla të zbehta yjesh, kur zhurma
e zërave të parëndësishëm pushoi dhe vetëm
heshtja priste, që një zog i përgjumur të thërras,
një verë me shpërthim të përditshëm të jugut, kur edhe
gjinkallat zaliseshin, një verë,
kur uji i kaltër hapej si mikpritës, aq mikpritës,
saqë i harruam krejt amforat, të cilat qe mijëra
vjet qëndronin në fund të detit, në errësirë,
të vetmuara; ishte ajo verë, a të kujtohet,
kur qeshnin gjethet përjetësisht të blerta të voshtrës,
ishte korrik kur u miqësuam
me atë macen e vogël të zezë,
e cila na dukej aq e mençur,
ishte po ajo verë, kur në Srebrenicë
u vranë burra e djem;
atje – të shtëna të panumërta të thata
dhe sigurisht po ashtu vapë dhe pluhur
dhe gjinkalla, të tmerruara për vdekje.

Përktheu: Enver ROBELLI