Terroristi, ai vështron

Wisława Szymborska.



Bomba shpërthen në bar në ora trembëdhjetë e njëzet.
Tani është trembëdhjetë e gjashtëmbëdhjetë.
Ca ende do arrijnë t hyjnë,
Ca të dalin.

Tashmë terroristi kalon në anën tjetër të rrugës.
Ajo largësi e mbron nga çdo e keqe,
e pamja – si në kinema:

Gruaja e me xhaketë të verdhë, ajo hyn,
Një burrë me syze të errëta, ai del.
Djelmosha veshur me xhinse, ata bisedojnë.
Ora trembëdhjetë e shtatëmbëdhjetë e katër sekonda,
Ai më i vogli ka fat dhe hip në motoçikletë,
ndërsa ai më i madhi hyn.

Ora trembëdhjetë e shtatëmbëdhjetë e dyzet sekonda.
Vajza, ajo shkon, me kordele të blertë në flokë.
Vetëm se ai autobus befas e zë pamjen.
Ora trembëdhjetë e trembëdhjetë.
Tashmë nuk duket fare vajza.
A thua ka qenë aq budallaqe sa të hyjë apo jo,
kjo do të shihet kur do ta bartin.

Ora trembëdhjetë e nëntëmbëdhjetë.
Disi askush nuk hyn.
Pastaj del një tullac i trashë.
Po ja, sikur kërkon diçka nëpër xhepa dhe
në ora trembëdhjetë e njëzet pa dhjetë sekonda
ai kthehet t’i marr dorëzat e veta të grisura.

Ora është trembëdhjetë e njëzet.
Koha sikur të zvarritej
Ndoshta tani.
Tani ende jo.
Po, tani.
Bomba, ajo shpërthen.

Përktheu nga gjuha polake: Mazllum SANEJA