Rrugë buzë Senës

Foto: Shutterstock



Një rrugë buzë Senës
ora 10′ e gjysmë-natë
në këndin e një rruge përbri
i merren këmbët një burri të ri
me kapelë
me pardesy
Një grua e ndjek
dhe pas tij turfullon
e shan e mallkon
Ai i përgjigjet
lebetitet
kapela mënjanë i ka shkuar
dhe kapela e saj gati në të rrëzuar
Që të dy janë fort të zbehtë
sidomos burri rend do të ikë
të zhduket… të vdesë
Po gruaja e etur për jetë
dhe zërin e saj
pëshpërimën e saj
e ndien me dhembje të vërtetë…
Është një rënkim
një urdhër
një klithmë që kërkon përdëllim
Zëri i saj si bosh kumbon
trishtueshëm
por ajo ende gjallon
e përpëlitet si një e porsalindur
që dridhet së ftohti
te një varr në një varrezë
kur dimri ka nisur
Si britma e një fëmije
që gishtërinjtë i ka zënë në derë
Një këng‘ e përvajshme
një frazë
e njëjta, e ngjashme
një frazë e thënë me nxitim
e përsëritur pa pushim
por që mbetet pa përgjigje
Ai njeri e shikon syzgurdulluar
tek bën gjeste me duar
si një i mbytur me shpirt të trazuar
dhe dëgjohet fjala e tij
buzë Senës në qoshen përbri
Po gruaja nuk resht
vazhdon e nuk hesht
nxjerr dufin e vet
plagë që hapur i mbet
Pjer më thuaj të vërtetën
Ai që quhet Pjer vërtitet në të kotë
nuk di ç’të thotë
i përhumbur i mpirë
nuk di ç’të thotë
një buzëqeshje i endet në fytyrë
Qetësohu e çmendur
Po fjalë nuk nxjerr dot më
S’e lë buzëqeshja e ngrirë
Merr frymë me gulçim
mbi vete i bie
gjithë bota me rëndim
I zënë rob nga premtimet e veta
Pjer më thuaj si është e vërteta?
Përballë i fanitet një makinë llogaritëse
e një makinë shkrimi
për letra dashurie
një makinë vuajtjesh
përsipër i bie
Varur mbi të ka mbetur
Më thuaj Pjer më thuaj
të vërtetën ta di….

Përktheu: Dalan Shapllo