Prokurorja speciale Drita Hajdari: Pa bashkëpunim me Serbinë drejtësia për krimet e luftës do të jetë e pamundur

Drita Hajdari flet për sfidat në ndjekjen penale të krimeve të luftës, meqë pjesa dërmuese e kryesve të tyre janë të paarritshëm për shtetin.

Foto: Majlinda HOXHA, Kosovo 2.0



Zyra e saj ngjason me një arkivë dokumentesh, por është shumë më e çrregullt. Lëndët kanë zënë radhë në zyrën e prokurores speciale Drita Hajdari. Prej korrupsionit të nivelit të lartë, terrorizmit e deri te krimet e luftës, Hajdari ka nga të gjitha disa. Madje edhe ato me prioritet shtetëror.

Mezi ndahet nga desku i punës, gjersa e fton me dorë brenda në zyrën e saj ekipin e K2.0. E veshur në të zezë, Hajdari flet për lëndët e fundit që po trajton – krimet e luftës 1999 në Kosovë – që kanë mbetur në errësirë, sipas saj, tash e 18 vite.

Si pjesë e sistemit të drejtësisë që prej vitit 1999, Hajdari u emërua si prokurore speciale në vitin 2013. Dy vjet më vonë ajo ishte përzgjedhur koordinatore e departamentit të ri të krijuar për krime lufte, pas transferimit të kompetencave për trajtimin e krimeve të luftës tek vendoret prej EULEX-it, në vitin 2015. Vetë misioni i BE-së i kishte trashëguar këto kompetenca nga UNMIK-u më 2008.

Që kur ka marrë përsipër pozitën e re, prokurorja speciale nuk është në gjendje të lë shtëpinë apo zyrën pa dy truprojet e saj të mbrojtjes së afërt të ofruar nga Policia e Kosovës për të, e të cilët janë pranë saj gjithë kohën, edhe gjatë fundjavëve.

Treqind raste ka marrë përsipër departamenti i krimeve të luftës që ajo udhëheq, ndër to vrasje, dhunime e masakra.

Në hetim gjithsej janë 84 lëndë, 49 prej të cilave të pranuara në vitin 2016, një vit pasi autoriteteve vendore iu transferuan kompetencat për krimet e luftës nga  EULEX-i. Shumica prej këtyre rasteve, sipas Hajdarit u dorëzuan afër përfundimit të afatit ligjor për t’i hetuar.

Vetëm dy aktakuza për krime lufte janë ngritur nga vendorët në vitin 2016. Shifër kjo që mund të mos arrihet fare në vitin që po presim, si pasojë e pamundësisë juridike të Kosovës për të bashkëpunuar me Serbinë dhe për të sjellë kryesit e krimeve të luftës para drejtësisë kosovare. Ajo insiston se ka ardhur koha që komandantët e ushtrisë serbe të ndiqen penalisht për këto e shumë krime tjera të kryera nga forcat serbe në Kosovë.

K2.0 e takoi Hajdarin për të folur rreth vështirësive për të zgjidhur rastet e krimeve të kryera gjatë luftës në Kosovë. Por prokurorja flet edhe për hetimet në katër raste me prioritet shtetëror që ajo ka përsipër si: rastin e Fatmir Limajt për krime lufte, rastin e ish-kryetarit të Gjykatës Kushtetuese Enver Hasani për shpërdorim të pozitës zyrtare, rastin e ish kryetarit të Gjykatës së Apelit Sali Mekaj për keqpërodirm të pozitës, si dhe aferën «Pronto». Lidhur me këtë të fundit, Hajdari nuk e di akoma nëse do të ketë aktakuzë ndaj Adem Grabovcit, dhe thotë se disa nga pazaret e përfolura për poste publike nuk janë realizuar asnjëherë.

Në një bisedë të gjerë me K2.0, Hajdari flet për mungesën e vazhdueshme të stafit të nevojshëm në Prokurorinë Speciale, periudhën kohore në të cilën institucioneve vendore u janë transferuar kompetencat për të trajtuar krimet e luftës, dhe ndjekjen potenciale të vijës komanduese të forcave serbe në Kosovë, derisa ende ka individë që nuk arrihen të identifikohen e që kanë kryer krime gjatë luftës në Kosovë.

Kosovo 2.0: Në vitin 2015 jeni caktuar si koordinatore për krime të luftës në Prokurorinë Speciale, pra në kohën kur institucioneve të Kosovës për herë të parë pas 18 vitesh u janë dhënë në kompetencë këto raste. A na thoni çka janë krimet e luftës?

Drita Hajdari: Krimet e luftës dallohen nga krimet tjera nga vetë fakti që janë krime të kryera në një situatë lufte. Në kohën e paqes nëse një person e vjedh një gjësend, ta zëmë, nga shtëpia e një personi tjetër, kemi të bëjmë me vepër penale të rëndomtë, por në rrethana të luftës është krim lufte, sepse shfrytëzohet rrethana e jashtëzakonshme, pra lufta, për të kryer veprën penale. Kjo vlen edhe për vrasjet, dhunën seksuale, maltretime fizike, shkaktimin e lëndimeve trupore. Vepra që kryhen dhe nuk arsyetohen me nevojën ushtarake, si vrasja apo keqtrajtimi i robërve të luftës e civilëve dhe sidomos grave dhe fëmijëve.

Çfarë rastesh jeni duke trajtuar ju në departamentin për krime lufte?

Në departamentin tonë janë të regjistruara deri më tani 300 lëndë, mirëpo prej tyre 84 janë ende të regjistruara në regjistrin PPS [databazë me të dhëna nga lëndët që janë në hetim në Prokurori], pra lëndët në hetim. Prej këtyre, 49 raste janë të pranuara nga EULEX-i. Ne kemi filluar t’i pranojmë këto raste nga EULEX-i me një intensitet gjatë vitit 2016. Në mesin e këtyre kemi pranuar edhe raste në të cilat është nxjerr aktvendimi për fillimin e hetimit edhe ato kanë qenë shumë afër parashkrimit dyvjeçar hetimor. Sepse ju e dini që ka afat kohor për zhvillimin e procedurës penale dhe afati për zhvillimin e hetimit është dyvjeçar, pastaj mbyllen nëse s’ka prova.

Reagimi ynë i parë, pasi që i kemi pranuar, për të mos i humbur këto raste, ka qenë përpilimi i kërkesave për vazhdimin e hetimeve, mirëpo keni parasysh se ne kur bëjmë kërkesë për vazhdim të hetimit 6 mujor – sepse vetëm për 6 muaj kemi drejtë – duhet ta arsyetojmë dhe të tregojmë pse nuk është kryer hetimi para dy viteve dhe pse nuk mund të mbyllet hetimi.

Çka keni bërë në këto raste?

Kemi thënë që nuk është gjetur kryesi i veprës, që na nevojitet ende kohë për të kërkuar atë dhe për të gjetur kryesin e veprës penale, sepse siç e dimë shumica gjenden në Serbi. Pastaj, kemi thënë që ka dëshmitarë që gjenden jashtë Kosovës dhe duhet ta dëgjojmë edhe atë përmes bashkëpunimit juridik ndërkombëtar.

Por ju nuk keni pranuar vetëm raste ku të dyshuarit janë persona me nacionalitet serb, por edhe shqiptar, si rasti i Fatmir Limaj?

Edhe rasti Limaj është trajtuar fillimisht nga UNMIK-u, pastaj EULEX-i ka nxjerrë aktvendimin e hetimit dhe neve na e ka dorëzuar me një afat tepër të shkurtë për të hetuar. Diku një muaj para parashkrimit na e kanë sjellë lëndën dhe aty është dashur të kërkojmë vazhdim të hetimit për 6 muaj dhe të gjejmë arsyetimin për çka, në këtë rast arsyeja kryesore ka qenë se një dëshmitar ka qenë në Gjermani dhe është dashur të intervistohet përmes bashkëpunimit juridik ndërkombëtar dhe të nxirren prova të reja, bëhet fjalë për rastin Bellanica. [Rasti ka të bëjë me vrasjen e dy civilëve: Ramiz Hoxha nga fshati Bellanicë dhe Selman Binishi nga fshati Banjë, komuna e Malishevës, të cilët me datë 2 tetor 1998 janë marrë në afërsi të xhamisë së fshatit Bellanicë dhe janë ekzekutuar në hyrje të fshatit Kravasari].

Me rastin Limaj mendoj se si prokurori kemi dëshmuar se kemi guximin dhe profesionalizmin për të proceduar raste të krimeve të luftës pa marrë parasysh përkatësinë kombëtare apo pozitën e personit. Këtë e potencoj sepse pas luftës një nga justifikimet që kemi dëgjuar se pse vendorëve nuk kanë dashur t’u japin rastet e krimeve të luftës, ka qenë që ne vendorët [shqiptarët] nuk do t’i procedonim shqiptarët për krime lufte. E tash doli që jemi të gatshëm.

Thatë se keni 300 lëndë me krime të luftës, por sa aktakuza keni arritur të publikoni dhe për çfarë veprash?

Para se të përgjigjem në këtë pyetje unë e gjej të arsyeshme të them që sa kam punuar si prokurore edhe në vitin ‘99 edhe në vitin ‘2000, ne edhe gjatë asaj kohe jemi ballafaquar me krime lufte dhe kemi ngrit aktakuza. Një numër të këtyre i kemi akoma në procesim. Por atëherë na i mori UNMIK-u ato lëndë sepse konsideronte se ne nuk jemi të gatshëm dhe nuk duam t’i trajtojmë. Pse? Unë nuk e di. U mor vendimi që UNMIK-u të ketë kompetencë ekskluzive për rastet e krimeve të luftës.

…dhe çka ka ndodhur me këto raste?

Kanë punuar shumë pak, aty këtu kemi dëgjuar ndonjë gjykim. Siç e kam thënë disa herë edhe në publik, kjo fushë e krimeve të luftës ka qenë në errësirë. Pak është folur. E këtu kam një kritikë edhe për mediat dhe gazetarët, as ata nuk janë interesuar. Unë nuk e di që ka pasur në media publikime apo interesim për këto lëndë që i ka marrë UNMIK-u asokohe. Aty-këtu kur ka pasur një gjykim kanë raportuar dhe me kaq janë kënaq. Tash kur ne i kemi marrë në kompetencë, besomëni që nganjëherë nuk po arrij as të përgjigjem në pyetjet që kanë gazetarët, saqë më vjen t’u them: ku ishit deri tash?

Por ka pasur dhe mungesë transparence për këto raste…

…s’ka pasur as interesim. Sikur është menduar se mbase kanë qenë në kompetencë të ndërkombëtarëve dhe nuk është se janë marrë shumë me ato lëndë. Po më vjen vështirë dhe inati pse nuk është interesuar askush deri tash, sepse presioni i mediave dhe publikut do të mund të prodhonte efekte që ndërkombëtarët të punojnë më shumë dhe të japin kontribut më të madh në këtë fushë.

Megjithatë, tash lëndët i keni ju në kompetencë, dhe realisht jeni vetëm dy prokurorë që procesoni me 300 lëndë. Sa është e arritshme praktikisht të merreni me këto lëndë duke ditur edhe natyrën e krimeve të luftës?

Numri i vogël i dy prokurorëve në fushën e krimeve të luftës është pasojë e numrit të pamjaftueshëm të prokurorëve specialë në këtë prokurori. Ne punojmë ende me kapacitete të përgjysmuara. Sipas nevojave të kësaj prokurorie është dashur të jenë 18 prokurorë, e ne funksionojmë me gjysmën e kapaciteteve të planifikuara. Përveç që unë dhe kolegu Elez Blakaj merremi me lëndët e krimeve të luftës, ne punojmë edhe në raste tjera. Siç e dini unë personalisht kam disa raste në shqyrtim gjyqësor, por kam edhe nën hetim, kam shpëlarje të parasë, terrorizmin, rastin «Pronto».

Do të kemi pyetje edhe për këto raste, megjithatë do të donim të vazhdonim me krimet e luftës para se të dalim aty. Prapë po më intereson, sa aktakuza keni ngritur për krime lufte ju si departament? Po ju pyes sepse ka kritika që në 2016-ën keni ngritur vetëm dy sosh, dhe se numri i lëndëve të krimeve të luftës që po trajtohen po bie në përgjithësi. Ka ankesa nga familjet e viktimave se neglizhenca ka ndikuar që të humbin besimin se do të gjejnë drejtësi, sepse sipas tyre shteti nuk ka bërë sa duhet. Ju jeni pjesë e shtetit, pse s’keni bërë sa duhet për t’i zbardhur krimet e luftës as pas 18 vitesh?

Unë tashmë fillova të përgjigjem, fillimisht këto lëndë kanë qenë në kompetencë të UNMIK-ut, pastaj të EULEX-it dhe ju edhe vetë e thatë nuk ka pasur transparencë në atë kohë. Por pyetja ime është kjo, për 18 vjet pas luftës, njëherë misionet ndërkombëtare nuk patën besim tek ne që të na i japin këto lëndë për trajtim dhe tash përnjëherë brenda natës vendosën të na i japin. Tash nga doli ky besim tek ne, ne jemi të njëjtit njerëz që kemi punuar edhe më 1999 edhe në vitin 2000. Janë ngritur aktakuza në dy raste dhe janë aktakuza ndaj shqiptarëve dhe po ju them nëse nuk ndryshon diçka në perceptimin për nevojën e ndryshimit të qasjes së shtetit, të qeverisë, pra politikës në këtë fushë ne në vitin e ardhshëm nuk do të mund të shpallim asnjë aktakuzë.

Ne mund të publikojmë aktakuza kundër personave që janë në Kosovë, e ata shumica janë shqiptarë. Ndërsa ajo që unë shumë herë e potencoj dhe dua sërish ta potencoj, shumica e madhe e kryesve të krimeve janë në Serbi. Sikurse edhe Kosova, edhe Serbia refuzon ekstradimin e tyre. Nuk ka bashkëpunim juridik.

Tjetra, derisa të vjen deri te aktakuza ka shumë punë, duhet të identifikohet personi, duhet të gjendet adresa e vendbanimit të tij, sipas ligjit për të lëshuar një urdhërarrest fillimisht duhet të përpiqemi t’ia dërgojmë ftesën atij personi për intervistim, duhet të dimë më shumë për atë person, pra duhet të kemi informata se ku jeton, a është i martuar, a punon, statusin e tij ekonomik, a ka fëmijë etj. Jo vetëm emrin dhe mbiemrin. Pastaj, nëse dështon pranimi i ftesës nga pala, shkojmë së pari me urdhërarrest vendor e as ai s’mund të realizohet se personi nuk është këtu. Por, patjetër më obligon ligji të nxjerrë një urdhërarrest vendor para se të bëjë hapa tutje, e tek pastaj mund të vazhdojë me urdhërarrest ndërkombëtar.

Logjikisht, në bazë të kësaj që po thoni dhe duke e ditur që Kosova nuk ka bashkëpunim juridik me Serbinë, a po i bie që ndjekja e kryesve serbë të krimeve të luftës në Kosovë ndaj popullatës civile është praktikisht e pamundur?

E pamundur.

Pse atëherë është bërë bartja dhe pranimi i lëndëve tek vendorët nga ndërkombëtarët kur dihet se misionet ndërkombëtarë për sundim të ligjit kanë pasur dhe vazhdojnë të kenë bashkëpunim juridik me Serbinë?

Kanë pasur memorandume bashkëpunimi. Këtë pyetje po e bëj edhe unë, pse? Nuk e di.

A ka zgjidhje për të dalë nga kjo situatë?

Zgjidhja e vetme është një, dhe në këtë drejtim dua të jem maksimalisht transparente dhe t’ju sqaroj qytetarëve të Kosovës në mesin e të cilëve janë edhe familjarët e viktimave dhe viktimat e krimeve të luftës, që në mungesë të bashkëpunimit juridik me Serbinë, me prokurorinë e Serbisë për krime lufte këto vepra penale mund të mbesin pa u zgjidhur. Ne do t’i mbledhim provat aq sa mundemi, por arrestimi i kryesit të veprës penale do të jetë i pamundur. Ndërkohë dëshmitarët e krimeve po plaken ose po vdesin, po harrojnë ngjarjet, por besa edhe po humbin besimin dhe hezitojnë të japin deklarata. Jemi vonë.

Bosnja, Mali i Zi dhe Kroacia, ta zëmë, kanë memorandume mes prokurorive për krime lufte me Serbinë. Bazuar në memorandumet e shkruara, ta zëmë atë mes Serbisë dhe Bosnjës, ata e kanë rregulluar këtë gjë ashtu që secili shtet merr për obligim të gjykojë rastin sipas shtetësisë së kryesit. Kjo do të thotë se nëse ne lidhim një memorandum të tillë, sipas analogjisë së Bosnjës dhe Serbisë, i bie që Serbia tî gjykojë kriminelët e luftës që janë shtetas të saj, e Kosova personat e dyshuar për krime të luftës, shtetas të Kosovës. Ky është një prej opsioneve.

Opsion tjetër lidhur me çështjen e memorandumit është se do të duhej të zbatohej reciprociteti, pra edhe Kosova – sikurse Serbia që obligohet të sigurojë informacione për krime të kryera nga serbët – duhet të dorëzojë informacione për krimet që janë kryer nga shqiptarët. Si mendoni se do ta priste opinioni një marrëveshje të tillë dhe a mendoni se politika vendore është e gatshme të marrë një hap të tillë, duke pasur në mendje gjykimin që mund të ketë opinioni?

Unë dua të theksoj se në parim jam shumë kundër që Serbia t’i gjykojë qytetarët e Kosovës për krime lufte sepse ata nuk kanë luftuar në Serbi, por në Kosovë. Dhe nëse ka prova ndaj tyre vendi ku ata duhet të gjykohen, atëherë ai vend është Kosova…

…por ka pasur raste edhe kur shqiptarë nga Kosova janë gjykuar në Serbi…

…po, ka pasur raste, por ky nuk është faji ynë. Përgjigjen e kërkoni prej Qeverisë, grupit për dialog, të cilët kurrë nuk e kanë potencuar këtë çështje dhe nuk e kanë kundërshtuar as Ligjin Special të Serbisë të vitit 2003, që ka krijuar bazë ligjore për gjykimin e  shtetasve të Kosovës, Kroacisë dhe Bosnjës e Malit të Zi. Ne kemi heshtur dhe ata kanë zhvilluar gjykime dhe siç tregon edhe rasti i fundit i Ramush Haradinajt, edhe këtu u veprua mbi bazën e atij ligjit.

Ju keni marrë përsipër edhe rastet e dhunës seksuale gjatë luftës, a mund të na thoni sa raste keni dhe deri ku keni arritur me këto lëndë?

Kemi 23 raste të dhunës seksuale, shumica e tyre janë kryer nga grupe të paramilitarëve, policëve dhe të tjerëve. Vajza të reja janë marrë nga shtëpitë dhe mandej i kanë dërguar në shtëpitë ku kanë pritur persona për t’i dhunuar në mënyrë më kafshërore, më të egër, më poshtëruese të mundur. E tërë kjo është përcjellë me dhunë të tmerrshme fizike. E përmendi vetëm një rast kur një vajzës ia kanë këputur majat e gjinjve gjatë aktit të dhunimit, kjo ka ndodhur nga kafshimet. Shumica e këtyre rasteve kanë ndodhur në vende rurale ku vajzat dhe gratë nuk kanë ditur serbisht, por edhe po të dinin, si kanë pasur mundësi t’i identifikojnë kryesit?

Fare rrallë kryesit i janë drejtuar njëri-tjetrit me emër, në shumicën e rasteve kanë qenë të lyer me ngjyra, në shumicën e rasteve gratë nuk dinë t’i përshkruajnë as uniformat me të cilat kanë qenë ata të veshur. Në shumicën e rasteve nga stresi dhe tmerri kanë harruar dhe nuk janë në gjendje ta bëjnë as përshkrimin fizik të kryesve, në momentet kur kanë ndodhur rastet. Tash tregomëni si t’i zbulojmë këto raste, si t’i identifikojmë? Vetëm unë i kam marrë 23 lëndët sepse kam menduar se si grua viktimat më lehtë do të flasin me mua për këto raste e të japin informacione. Edhe kjo ka qenë sfidë. Unë kam kërkuar edhe në polici që viktimat të intervistohen nga gratë. Po ashtu kam kërkuar dhe kërkesa ime është pranuar, që viktimat të regjistrohen si në polici ashtu edhe në prokurori vetëm me iniciale. Ka pengesa, sepse viktimat hezitojnë të flasin për këto ngjarje, duan të harrojnë dhe të mos e kujtojnë tmerrin. Ato janë të regjistruara në organizata joqeveritare dhe frikësohen se mund të zbulohen nëse vijnë në prokurori. Kemi raste kur fëmijët e tyre nuk i dinë ndodhitë, burrat e tyre nuk dinë asgjë, për dallim prej rasteve kur janë dhunuar në prezencën e familjarëve. Tmerr.

Ju thatë se po keni problem t’i identifikoni kryesit individual. A keni arritur të kuptoni ndoshta se cilat janë zonat më të shpeshta ku kanë ndodhur dhunimet dhe cilat brigada apo njësi policore a paramilitare kanë operuar në ato zona?

Pikërisht kjo është edhe ideja ime, që në rastet ku nuk mund t’i identifikojmë kryesit individual, çka është tepër e vështirë, të kërkojmë përgjegjësi komanduese. Por edhe këtu na duhet bashkëpunimi i Serbisë që të marrim informata të sakta se cila njësi a brigadë ka qenë në rajonin e caktuar duke operuar. Zinxhiri komandues patjetër duhet të ndiqet, jo vetëm te këto raste, por edhe tek masakrat.

A keni arritur të identifikoni ndonjë brigadë në baza të rajonit që ka pasur më shumë raste të dhunimeve?

Njësitë zakonisht janë përzier, për shembull në një zonë si Drenica ka pasur brigada ushtarake të rregullta, forca policore dhe forca paramilitare. E tash ne duhet të gjejmë cila njësi ku ka qenë dhe kohën kur ka qenë.

E përmendet vijën komanduese, së fundmi është publikuar një dokumentar i Fondit për të Drejtën Humanitare në Serbi për masakrat për të cilat dyshohet se janë kryer nga Brigada 37 e gjeneralit Lubisha Dikoviq gjatë luftës në Kosovë, konkretisht në Rezallë dhe në disa vende tjera në Drenicë. Pse ende nuk ka asnjë hetim vendor sa përket këtij rasti?

Nuk është që s’kemi punuar, por unë kam vendosur që të mos jap asnjë informatë publike për shkak të proceseve hetimore dhe ju lus që ta kuptoni ndjeshmërinë e këtyre rasteve. Shikoni, ne si prokurori edhe ashtu i kemi mundësitë e kufizuara siç edhe e thashë si pasojë e mosbashkëpunimit juridik me Serbinë. Së fundmi është dashur që përmes UNMIK-ut, zyrës ndërlidhëse të Interpol-it në UNMIK të lëshohet një urdhërarrest ndërkombëtar [me kërkesë të prokurorit Elez Blakaj që ka lëndën përsipër] për një shtetas serb të Kosovës, i cili është arrestuar tash së fundmi në Malin e Zi dhe akuzohet për krime ndaj popullatës civile shqiptare dhe Prokuroria do të vazhdojë të punojë pa folur shumë për këto raste sepse nuk duam të pengojmë proceset.

Krimet e luftës nuk mund të ndëshkohen me rezoluta parlamentare të Kuvendit, nuk vendoset drejtësia me deklarata individuale që të ndëshkohen krimet, që viktimat të kompensohen, ato janë parulla politike që nuk i zgjidhin problemet. As me veprime individuale diplomatike s’bëhet gjë, por me një strategji konkrete e serioze të shtetit në këtë fushë. Bashkëpunimi juridik me Serbinë është alfa dhe omega e këtij problemi.

Çfarë po ndodh me aferën «Pronto»

Drita Hajdari po udhëheq edhe hetime ndaj Adem Grabovcit tek rasti «Pronto», afera e përgjimeve të bisedave mes deputetit të PDK-së Adem Grabovci dhe disa bashkëpartiakëve të tij – për pazaret për vënien e personave të caktuar në poste publike – e publikuar nga Insajderi në gusht të vitit të kaluar. Megjithëse hetimet kanë nisur qysh në shtator të ‘2016, prokurorja speciale Hajdari akoma nuk e di nëse do të ketë aktakuzë ndaj Grabovcit.

«E kam thënë edhe më herët që do t’i japim mundësi Grabovcit që të përgjigjet në të gjitha provat kundër tij. Ne e kemi ftuar në fillim, atëherë ka refuzuar të përgjigjet, pra e ka shfrytëzuar të drejtën e mbrojtjes dhe tash do ta ftoj edhe njëherë për ta intervistuar», tha ajo.

Sipas prokurorisë Grabovci «ka shfrytëzuar detyrën dhe autoritetin e tij zyrtar për ta siguruar pushtetin politik dhe ndikimin mbi procesin e vendimmarrjes brenda institucioneve, agjencive qeveritare dhe ndërmarrjeve publike të Republikës së Kosovës». Megjithatë, prej atyre bisedave nga përgjimet që janë publikuar, bëhet fjalë për disa biseda apo pazare për poste publike, plane të cilat Hajdari ka pohuar se nuk janë realizuar. E pyetur se sa realisht ka bazë ligjore për të ngritur aktakuzë ndaj Grabovcit për këto pazare, Hajdari ka thënë se pikërisht kjo është pjesa për të cilën i duhet akoma kohë për të analizuar provat që ka. «Unë nuk thashë që do të ngrihet aktakuza së pari. Nuk mund të prejudikojë, mirëpo jam në fazën e analizimit të të gjitha provave, sepse disa plane për punësim nuk janë realizuar», tha ajo.

Megjithatë nuk ka mohuar se ekziston mundësia që të kërkohet dënimi për vepër në tentativë për deputetin e PDK-së Adem Grabovci. «Po kjo është e mundur».

Ky tekst u botua fillimisht në:
http://kosovotwopointzero.com/drita-hajdari-without-cooperation-serbia-impossible-bring-justice-war-crimes/