Porosia e zotit Cogito




Shko ku shkuan ata në vise të errëta
pas Bashkës së Artë të boshësisë të shpërblimit tënd
të fundit

Shko drejt atyre që në gjunjë
mes shpatullave të kthyera të përmbysura në pluhur

shpëtove jo që të jetosh
ke pak kohë duhet dëshmuar

bëhu i guximshëm kur mendja zhgënjen bëhu i guximshëm
në llogarinë përfundimtare vetëm kjo llogaritet

Zemërimi yt i pafuqishëm le të jetë sikur deti
saherë që dëgjon zërin e të përulurve të rrahurve

motra jote Përbuzja le të mos lërë ty
ndaj spiunëve xhelatëve frikacakëve – ata do të fitojnë
lojën
do të shkojnë në varrimin tënd e me lehtësirë do të hedhin
një gusht dhe
brumbulli do të shkruajë biografinë tënde të zbukuruar

dhe mos fal vërtet kjo nuk është në fuqinë tënde
të falish në emër të atyre që janë tradhtuar në dritën e agimit

megjithatë ruaju mëndjemadhësisë të panevojë
shikoje fytyrën tënde të marrë në pasqyrë
përsërite: jam i thirrur – a thua nuk pati më të mirë

ruaju zemërftohtësisë dashuroje gurrën mëngjesore
zogun në ajër të panjohur dashuroje lisin dimëror
dritën në mur shkëlqimin e qiellit
atyre nuk iu duhet frymëmarrja jote e ngrohtë
qeniesojnë vetëm ata që të thonë: askush nuk të ngushëllon

ndaj vigjilo – atëherë kur drita në male ndizet –
ngritu dhe shko
derisa gjaku qarkullon në kraharor yjet e tu të zez
përsëriti magjitë e moçme të njerëzisë përrallat
e legjendat
se vetëm kështu do të pushtosh të mirën të cilën nuk do
ta mbërrish
përsëriti fjalët e mëdha përsëriti me ngulm
sikur ata që kanë shkuar nëpër shkretëtirë e kanë
vdekur në rërë

e do të shpërblejnë për këtë ata që kanë ndër duar
fshikullimën e qeshjës të vrasjes në hedhurina

shko se vetëm kështu do të pranohesh në rrethin
e kafkave të ftohta
në rrethin e stërgjyshërve të tu: Gilgameshit Hektorit Rolandit
mbrojtësve të mbretërisë pa kufij dhe qytetit të hirave

Bëhu besnik Shko

Përktheu nga polonishtja:
Mazllum Saneja