Plaku dhe dielli

Foto: Shutterstock



Kish rrojtur shumë.
I plakur, mbështetej aty pas një trungu, pas një trungu
të trashë, shpeshherë pasditeve kur dielli binte.
Kaloja andej pari në ato orë dhe ndalesha për ta këqyrur.
Qe plak dhe e kishte fytyrën e rrudhur, dhe sytë të fikur,
më se të pikëlluar.
Mbështetej pas trungut dhe dielli i afrohej i pari, ëmbëlsisht
i kafshonte këmbët.
dhe rrinte aty për disa çaste si i strukur.
Pastaj ngjitej dhe e mbytte, e përmbytte,
duke e tërhequr ngadalë, duke e bërë një me dritën e tij
të ëmbëlth.
Ah, ai të jetuar pleqërisht, ai të ndenjur pleqërisht,
si shkrihej!
Gjithë zhuritja, përzhitja, pikëllimi, mjerimi i lëkurës
së fishkur.
si vinte e lëmohej, zhdukej!
Si një shkëmb që prej përroit rrënimtar gërryhet e tretet
një dashurie kumbimtare duke iu dhënë,
ashtu dhe plaku, në atë heshtje, tretej, jepej ngadalë.
Dhe unë shihja diellin e fuqishëm ta kafshonte lehtas,
dashurisht e ta vinte në gjumë
për ta marrë kështu pak e nga pak, për ta tretur kështu
çikë e nga një çikë në dritën e tij,
si një nënë që gjithë ëmbëlsi të birin e kthen prapë në
barkun e vet.
kaloja dhe e shikoja. Por nganjëherë s’më zinte syri veçse
një mbetje fluturake. Veçse një ndërfutje shumë
lehtë të qenies.
Atë që mbetej pasi plaku i dashuruar, plaku i ëmbëlth,
qe shndërruar në dritë.
dhe tejngadalësisht qe përpirë nga rrezet e fundit të diellit
si sa e sa gjëra të tjera të padukshme të botës.

Përktheu: Aurel Plasari