Pa Ty…

John Keats.



Oh jo, s’mundem me jetue pa ty,
harroj gjithçka, veç ty me t’pa,
m’duket se jeta ime ndalë asht njaty
dhe ma tej përpara s’sheh asgja.
njaq i përthithun teje ndihem tashma.

Në kët çast kam ndjesinë
se davaritem krejt si nji mjegull:
e do t’isha tmerrsisht i trishtë
pa shpresën se mundem me t’pà sy e vetull.

Oh ç’frikë ndjej i shkëputun prej teje…
ti shpirtin ma ke grabitë, me njat fuqi
me t’cilën s’po mund t’përballem
e prap mundohem me qëndrue disi
derisa t’shof, i sigurt se mbasi t’kem pa
ti tejet ke me ma vështirsue arsyen
kundra arsyes së dashnisë, në t’cilen kam ra…

Tashma s’jam i zoti për asgja.
Ky asht ndëshkimi ma i madh e s’bahet dy!
Pse Dashnia jeme sot e vetme ka mbet…
dhe as frymë s’mundet me marrë pa Ty…

Përktheu: Jozef Radi