Një rrugë në Tiranë




Ka një rrugë në Tiranë
që ju nuk e njihni.
Kalo rrugën «Hakmarrja», pa kthyer kokën:
sajohen në ajër gjarpërinjtë e gjakut.
Sapo hyn në «Urrejtje»
hidh në ajër tri herë
tri shpirtra ulliri - paqe dhe muzg.
Udhëkryqi i parë:
«Limoni harroi të lëshojë lule».
Udhëkryqi i dytë: «Këtu shpresa tradhton
shpresën».
Udhëkryqi i tretë:
«Edhe pak qiri ka mbetur».

Aty ktheu, aty
ku je: «Dy vetmi
që s’takohen më...»

Ka një rrugë në Tiranë, si një tel violine
që kërkon gishtin të prodhojë tinguj.
Nën qerpikët e dhimbjes breron shi e diell.
Një kupolë e ylbertë
pastaj diej të purpurt ju prijnë përpara.

Aty tempull i vogël,
ku ju keni shekuj që vetes i faleni, -
dhe prapë dikujt tjetër i faleni ju.

Më i bukur është syri kur sajohet një lot.