Një ditë…

Ky tekst, i recituar në një festival poezie, është duke bërë bujë prej vitesh në Gjermani. Tashmë miliona njerëz e kanë dëgjuar recitimin në kanalin «you tube». Recitimi nuk zgjat as gjashtë minuta, por është një burim i pashtershëm i mençurisë, pasionit dhe së vërtetës. Julia Engelmann, studente e psikologjisë, e lindur në vitin 1992, i thotë ato fjalë që ndoshta të gjithë prej nesh i mendojmë. Jehona mediale e tregimit të Julia Engelmann-it është aq e madhe, saqë asaj shumë media gjermane i kushtojnë portrete e tekste të tjera.




Një ditë, baby, do të plakemi dhe do t’i kujtojmë të gjitha tregimet, të cilat kemi mundur t’i tregojmë. Jam mjeshtre e dredhive, kur bëhet fjalë për vetëmashtrim. Jam çapkëne e vërtetë kur gjendem para punëve që duhet kryer.

Jam një grimcë e ngadalësuar, mund t’ia nisë nga gjërat e vogla. Hajde të bëjmë diçka me entuziazëm dhe pa e çarë kokën, diçka që edhe tjetri bën.

Tepër po mendoj, tepër po pres, tepër po planifikoj. Pastaj pak po bëj. Shpesh e frenoj veten. Dyshoj në gjithçka. Me qejf do të isha e mençur – sall kjo është marrëzi.

Me qejf do të flisja për shumë gjëra, por në të shumtën e kohës rri e qetë, sepse sikur t’i thosha të gjitha do të ishte e tepërt. Me qejf dua të bëj aq shumë gjëra. Lista ime është e gjatë, por nuk do të mbërrij kurrë. Kështu që nuk ia filloj fare.

Në vend të kësaj rri pa plan para telefonit, duke pritur të premten e ardhshme. «Ah, hajt se këtë e kryej më vonë», kjo është linja bazë e përditshmërisë sime. Jam dembele si një guralec në fund të detit, jam aq tmerrësisht dembele, thua se padron imi është një maskara brenda vetes sime.

Jeta ime është një sallë pritjeje, askush nuk po më thërret. Dopaminën time, hormonin tim të lumturisë, e kursej përherë, ndoshta më duhet ndonjëherë.

Një ditë do të plakem, oh baby do të jem e mplakur. Dhe do t’i kujtoj të gjitha ato tregime që kam mundur t’i tregojë. E ti? Ti çdo vit, natën e Vitit të Ri, i mërmërit besnikërisht para gotës së shampanjës planet gjithnjë të njëjta dhe në fund të dhjetorit konstaton se ke të drejtë, se edhe këtë vit sërish e ke huq.

E viti 2013 do të duhej të ishte viti i parë nga ajo pjesë e jetës që të ka mbetur. Ke dashur të heqësh kilogramë të tepërt, të zgjohesh më herët, të dalësh më shpesh, t’i qasesh ëndrrave tua, të shikosh lajmet qendrore, të kesh më shumë kohë për muhabete, për dije të përgjithshme. Por, si çdo vit edhe kësaj radhe, ndonëse nuk ke llogaritur, ta zuri udhën kjo përditshmëri.

Jeta jonë është një sallë pritjeje. Askush nuk na thërret. Dopaminën tonë e kursejmë përherë, ndoshta na duhet ndonjëherë. Jemi të rinj dhe kemi shumë kohë. Përse të rrezikojmë diçka? Nuk donim të bënim gabime. Nuk donim të humbnim asgjë dhe kemi aq shumë punë për të kryer, listat tona mbesin të gjata dhe kështu kalon krejt pahetueshëm ditë pas dite në vendin e panjohur.

Dhe një ditë, baby, do të plakemi, oh baby, dhe do t’i kujtojmë të gjitha historitë që kemi mundur t’i tregojmë. Dhe tregimet që do t’i tregojmë pastaj në vend të tyre do të jenë të dhimbshme dhe në mënyrë lidhore si: «Njëherë për pak pata vrapuar një maratonë dhe për pak e pata lexuar romanin ‹Buddenbrokët› dhe njëherë gati pata qëndruar e zgjuar derisa retë u bënë ngjyrëvjollcë, për pak, për pak u patëm demaskuar dhe parë se të njëjtë jemi».

Dhe pastaj pothuaj do t’i kishim thënë vetes se ç’rëndësi kemi për njëri-tjetrin, kështu do të themi. Dhe që ne jemi vetëm dembelë dhe frikacakë, këtë do ta heshtim dhe fshehurazi do të dëshirojmë të qëndrojmë edhe pak këtu.

Kur të plakemi dhe ditët tona do të jenë gjithnjë e më të pakta, dhe kjo patjetër do të ndodhë, tek atëherë do ta kuptojmë – se ne s’kemi pasur kurrë asgjë për të humbur, sepse jeta që duam ta jetojmë, atë jetë mund ta zgjedhim vetë. Atëherë le të shkruajmë tregime, të cilat më vonë kemi qejf t’i tregojmë. Hajde të rrimë zgjuar deri vonë, të ngjitemi në kulmin më të lartë të qytetit dhe të lirë nga takti të këndojmë këngët më të mira. Të organizojmë ndeja si grimcat e larme të letrës që fluturojnë në ajër, t’i shikojmë ato duke udhëtuar drejt tokës dhe t’i kremtojmë ndejat derisa retë sërish të bëhen ngjyrëvjollcë. Hajde t’i besojmë pak vetvetes.

Nuk po bëhem merak nëse kjo është diçka e çmendur dhe kush shikon mirë e mirë do të vërejë se guximi është vetëm anagram i lumturisë. Dhe pa marrë parasysh se kush kemi qenë, hajde të bëhemi ashtu siç duam të jemi.

Tepër gjatë kemi pritur. Hajde të harxhojmë dopaminë pa hesap.

Kuptimi i jetës është jeta. Këtë e ka thënë edhe Casperi*.

Let’s make the most of the night**, këtë e ka thënë Kesha***.

Mundësisht hajde të bëjmë sa më shumë gabime dhe mundësisht të mësojmë shumë prej tyre. Hajde të mbjellim që tani diçka të mirë, që më vonë diçka të mirë të korrim. Hajde t’i bëjmë të gjitha, sepse mundemi dhe s’jemi të detyruar. Sepse… tani jemi të rinj dhe të gjallë dhe këtë lirisht le ta di secili dhe koha jonë, ajo shkon. Kjo do të bëjë vaki gjithsesi dhe deri atëherë ne jemi të lirë. Dhe nuk kemi asgjë për të humbur.

Hajde ta demaskojmë njëherë veten dhe të shohim se jemi të njëjtë dhe mbasandaj mund t’ia themi njëri-tjetrit qetë se jemi të rëndësishëm për njëri-tjetrin. Sepse jetën që duam ta jetojmë, mund ta zgjedhim vetë.

Hajde të nisemi. Të shkruajmë tregime, të cilat më vonë do t’i tregojmë me dëshirë.

Dhe një ditë, baby, do të jemi të moshuar, oh baby, do të jemi pleq dhe do t’i kujtojmë të gjitha tregimet, të cilat përgjithmonë janë tonat.

* Casper – një reper gjermano-amerikan.

** Në përkthim të lirë: «T’ia marrim ajkën natës».

*** Kesha – pop-këngëtare amerikane.

Nga gjermanishtja: Enver ROBELLI