Neonatus*




Vjen njeriu

Pa flokë

Pa dhëmbë

Pa emër

Në takimin e parë mëson të qajë

 

I jap emër

Ma merr edhe mbiemrin

I japë ajër

Ujë e bukë të përsheshur

Ma merr zemrën

Mish të gjallë

 

Vjen njeriu i flashkët

Ujë

I pafuqi

Nuk mund të ngre as trupin e imët

E me vete sjell

Një plang të madh dashuri

Që nuk mund të luajnë vendit

As tri ushtri

 

Vjen e më gjen

Duke luajtur bixhoz me mikun

Me të ardhmen

Më ulet pranë

Merr mbi vete krejt ç`kam humbur

 

E pabesueshme dy pëllëmbë mbi tokë

E gjithçka i shkon ndoresh

Vjen njeriu pa trokitur

Pa frikë se do të vdes urie

Palla që s`i ha a kemi bukë

Qumësht

Lule ta lajmë për shëngjergj

 

Vjen i vogël

Pa flokë

Pa dhëmbë

Me shikimt të tretur

Nuk di zërin ta dallojë

As hijen as dritën

E miku frikësohet

Imzot

Asgjë nuk po kuptoj

 

*Foshnja e posalindur