Mbi emërtimin emigrant




Përherë e kam quajtur të gabueshëm emrin që na e vunë neve: emigrantë.
Domethënë mërgimtarë. Por, ne nuk kemi mërguar me vullnet të lirë
Duke zgjedhur një vend tjetër. As nuk kemi mërguar
Në një vend për të qëndruar aty, ndoshta përgjithmonë.
Ne jemi arratisur. Të përndjekur jemi, të internuar.
Vendi që na pranoi nuk ishte atdhe, por ekzil do të jetë.
Rrimë të shqetësuar, mundësisht afër kufijve
Ditën e kthimit duke pritur, ndryshimin edhe më të vogël
Duke vëzhguar matanë kufirit, çdo ardhacak
Duke e pyetur menjëherë, asgjë nuk harrojmë dhe prej asgjëje dorë s’heqim
Po ashtu asgjë çfarë ka ndodhur nuk e falim, asgjë nuk e falim.
Ah, qetësia e ngushticës detare nuk na mashtron! Deri këtu
po i dëgjojmë klithmat
Nga kampet e tyre. Edhe vetë ne jemi
pothuaj pandehma të krimeve, që shpëtuam
Duke kaluar kufijtë. Secili prej nesh
Që me këpucë të shqyera nëpër turmë kalon
Është dëshmi e turpit, që vendin tonë njollos.
Por, askush prej nesh
Nuk do qëndroj këtu. Fjala e fundit
Ende nuk është thënë.

Përktheu: Enver Robelli