Lutja e zotit Cogito – udhëtar

Zbigniew Herbert.



Faleminderit o Zot
që e krijove botën e bukur dhe tejet të llojllojshme

dhe që më lejove në mirësinë Tënde të pakufishme
të jem në vendet të cilat nuk ishin vënde
të vuajtjeve të mia të përditshme

që natën në Tarkvini jam shtrirë në shesh
pranë kroit dhe kambana e bronztë nga kulla lajmëronte
zemërimin tënd ose ndjesën

gomari i vogël në ishullin Korkira nga fshika e vet
e pashpjegueshme mushkërore këndonte melankolinë
e peizazheve

në qytetin e shëmtuar të Mançesterit zbulova
njerëz të mirë njerëz të kuptueshëm

natyra ka përsëritur tautologjinë e vet të urtë:
pylli është pyll
deti det
shkëmbi shkëmb

yjet janë rrotulluar
dhe ka ndodhur ajo që është dashur
lovis omnia plena

– më fal – që mendova për vetveten derisa jeta
e të tjerëve në mënyrë mizore e të pashmangshme
është rrotulluar rreth e përqark meje
si ndonjë orë e madhe astrologjike
në sheshin e Shën Pjetrit në Beauvais

që isha përtac i hutuar e tepër i matur në labirinte
e shpella

gjithashtu më fal që nuk luftova si lord Bajroni
për fatin e popujve të robëruar
dhe që shikova vetëm lindjen e hënës e muzetë

– faleminderit o Zot
për veprat e krijuara në lavdinë Tënde
që më dhuruan dromcat e fshehtësisë së vet
dhe në mëndjemadhësinë e madhe
mendova se si Duoci van Eyck Bellini
pikturuan edhe për mua

dhe Akropolin të cilin askurrë nuk e kuptova deri në fund
ndaj me durim e zbuloi para meje trupi i gjymtuar

– të lutem ta shpërblesh plakun e thinjur
i cili pa përtesë
më sillte fruta nga kopshti i vet
në ishullin e përcëlluar nga dielli i të birit të Laertit

si dhe Miss Helenën nga ishulli i mjegulluar Mull në Hebride
që më priti sipas zakoneve greke
e më luti që natën të lërë në dritare llambën e ndezur
me pamje kah Holy Iona
që dritat e lëmshit tokësor të përshëndetën

dhe atyre të gjithëve që më treguan
udhën e folën
kato kyrie kato

dhe që ta kesh nën kujdesin tënd Mamen nga Spoleto
Spiridioni në Paksos
dhe studentin e zellshëm nga Berlini
që më çliroi nga hallet
e pastaj kur befas jemi takuar në Arizonë
më ka shpënë deri në Kanionin e Madh
i cili është dukur si qindra e mijëra katedrale të kthyera
së prapthi

– lermë o Zot që të mos mendoj në sytë e lëbyrtë të përhimë
të përsekutuesve të pamend
atëbotë kur dielli lëshon rrezet në detin Jon –
vërtet diç e papërshkrueshme

të kuptoj njerëz të tjerë gjuhë të tjera vuajtje të tjera

dhe para së gjithash të jem i përulur
domethënë ai i cili gjakon burimin

faleminderit o Zot
që e krijove botën e bukur dhe tejet të llojllojshme

nëse ky është mashtrim Yt
atëbotë jam i mashtruar për gjithnjë
dhe pa falje

Përktheu nga polonishtja:
Mazllum Saneja