Kush flet atje




matet me hijen e mëngjesit
sypalari
krenaria i rri varur
si cigarja në buzët e hemfri bogartit

kur të gjithë mblidhen në shesh
të përshkojnë gishtat kah qielli me mllef
aq sa gjaku t'iu rrjedhë
ai mbledh shokët në aheng
iu shet mend me licencë

gjithkund gand e gjen
si engjëllin e kaltër sklebavec
më parë plot bujë i vjen firma
pastaj ai vet i trembëdhjeti

atë ditë që me cigare në gojë më përshëndet
shpinën në shtrat gruas ia kthej

në kohën e artë të Xhaxhait që u bënte lajka
plot flamuj në dorë mbante
më tepër për inat të Atit
që i ngjizej gjaku për një shkabë
prilleve të përgjakshme me djemtë e Xhaxhait
me rroba jeshile shkonin në gjueti
kur pushonin nën lis
hanin mish viçi që ende tëmbël pi

me gjethe fshinin gjakun çizmeve

sot
kafeneve e thërrasin
në krye i bëjnë vend
e qerasin
t'iu flasë me gjuhë të zjarrtë
në atë tryezë për mua s'ka vend
për gotën dhe gjuhën time të akullt
kristal

me filxhanin me lara në dorë
u tregon ç'kanë ngrënë mbrëmë
të nesërmen s'di t'ua lexoj
as në të njomat pëllëmbë