Kokë fauni  

Foto: Shutterstock



Në gjethnajë, peshtaf i blertë larë me ar,

Në gjethnajën e pasigurt e të lulëzuar

Aty ku puthja fle, lule mahnitëse ka,

E gjallë dhe e dërrmuar qëndizma e çmuar.

 

Një faun i trembur tregon dy sytë e tij

Dhe lule të kuqe, dhëmbët e bardhë i brejnë,

Si një verë e vjetër, përgjakur dhe mavi,

Buzët e tij ndër degë, një qeshje shpërthejnë.

 

Kur ik me të katra, si ketër përtej

E qeshura ende në çdo gjeth i dridhet,

Dhe ngjan i frikësuar nga një gushëkuq, tej,

Puthja e artë e Pyllit që në soditje kridhet.

 

Përktheu: Alket Çani