Elegji për Robert Lowell

Perëndim dielli në bregdetin shqiptar. Foto: Shutterstock



Sa për atë gjënë tjetër

që zë vend kur qepalla kthehet në qelq

dhe dylli xixëllin,

nga balli pa rrudha

nuk kërkon më përgjigje

nga goja e tharë tashmë,

 

zemrën, porsi këmishën në e hapin

gulçimat për t’i liruar,

mendja në qoftë

biblotekë krimbash,

në çastin e asaj dijeje

të orës

kur çdo gjë u pllakos në akull,

 

aq ftohë me lamtumirën ironike,

organo dhe kor,

e unë, përhumbur,

kollaren e zezë hua marr,

a thua në ç’pjesë gjatë fjalës lamtumirëse

do bie në gjunjë shkrehur në vaj –

fërfëllima e krahëve që dëgjohet,

duke u çliruar nga kafazi i trupit tënd

që tani po mbyllet,

ndërkaq grushti yt hapet,

e pëllumbat vërdallë zënë e vien,

prajshëm

mbi faqen,

 

 

dhe,

kur kllapat kyçen porsi porta

1917 deri 1977,

gjysmërrethet bashkuar

ngjasojnë me formë fytyre,

bote, tërësie,

një O-je të pathyeshme,

dhe diçka që dikur pati një emër frikësues

largohet nga ajo që mbart’te emrin e tij,

i tejdukshëm, përfaqësues fiks,

që ne të shohim përmes tij

kishat, veturat, rrezet e diellit,

dhe Boston Common-in,

që s’para i duhet me ndoj’ libër.

 

Përktheu: Hana Limani