Drita e vetme

Paul Celan. poet hebraik.

Llambat e tmerrit ndriçojnë, madje dhe në stuhi.
Në kiç të barkës së drunjtë ato i aviten të ftohta ballit tënd;
Ti don të përplasen e thyhen mbi ty, a s’janë qelq tek e mbramja?
Dëgjon edhe çurgun e qumështit që pikon tek e pi nga gastaret
Lëngun që në gjumë e gjerb nga pasqyrat e dimrit:
Zemra të mbushet plot flokë dëbore, syri të vishet gjithë akull,
buklen ta fryu deti me shkumat, ato të gjuajtën me zogj …
Shtëpia jote ngau mbi dallgën e errët, e ruajti gjithaq një bisk trëndafili;
si Arka u shmang prej rrugës, e kështu shpëtove në zezonë:
O kulme të bardha të vdekjes – qytezë si për Krishtlindje!
O fluturim i slitës për qiell – ti kthehesh prapë sidoqoftë,
i kacavirresh si çunaku pemës, e që atje picërron sytë në vëzhgim:
ende Arka lundron, mbushur gjithë trëndafila,
por prapë po afrohen të shpejta varkat me llambat drithëruese të tmerrit:
tëmthat me gjasë të pëlcasin, pastaj njerëzit prej tyre dalin në breg,
pastaj ngrenë çadrat, e ty kafka t’bymehet qemer për qiejt –
të fryhet krela prej shkumës së detit, zemra të mbushet flokë dëbore.

Përktheu Shkëlqim Çela