Dashuria

Ali Podrimja



Koha është të duhemi
të kesh besim në mua kur të them: Trime
të kem besim në ty kur më thua: Trim
për kokën time kryeneqe shumë kurthat ngrehe
shumë e pushkët mbushi babai yt fisi yt
njëmijë e një të zez kurdise ku do t’ma nxësh pritën
e nën një kulm banonim
nga frëngjia me ditë më peshove
me ditë lexoja Shekspirin në hijen e Kullës
u fishkëlloja deleve buzë Drinit Sharrit përpjetë
se mos do të takoj te Kroni i shpresave
Ma ruaj syrin dashuria ime
ma ruaj shpinën nga dielli nga acari
kam frikë se ma therin syrin cubat e territ
kam frikë se më vrasin pas shpinës të pabesët
dashuria ime ma zgjat dorën ta kapërcejmë këtë
ujë të madh
i huaj s’jam as vij nga tokë e vdekshme
në fund të livadhit të kositur a po sheh:
ai kali i bardhë është yni përgjithmonë
më shiko në sy lëri zënkat fjalët sharjet
unë do ta sjell lulen nga zemra e bjeshkës
do ta ndez llampën në Kullë
do ta hedh farën në tokën e re
Kur të desha çoje dashuri pas shtatë fshatrave
e të rënat të forta i kishe
kur më deshte çoja dashuri me një grua të marrë
e mahalla jetonte nga shpifjet
na iku jeta Trime s’i smenduam pak edhe për vete
koha është të duhemi