A ka dikush diçka të bukur për të thënë?

Aktori i famshëm kosovar Enver Petrovci flet për jetën e tij të bujshme profesionale dhe private në një intervistë me revistën e pavarur të Beogradit «Vreme».

Enver Petrovci, aktor.

Enver Petrovci, i lindur në Prishtinë, në vitin 1954, ka diplomuar për aktrim së pari në Shkollën e Lartë Pedagogjike në Prishtinë, e më pas në Fakultetin e Arteve Dramatike në Beograd. Karrierën e aktrimit e ka filluar në Beograd, e si aktor është angazhuar në Teatrin Jugosllav të Dramës, në Atelie 212 dhe në Teatrin e Dramës në Beograd, dhe aktroi në skenat në mbarë ish-Jugosllavinë. Mbahet mend roli i Mitkos në Teatrin Popullor të Serbisë dhe Istrefit në shfaqjen «Kurora e Kosançiqit» në Atelie 212. Ai luajti në mbi pesëdhjetë filma dhe seriale televizive. I ka shkruar katër drama. Në Prishtinë, ku jeton që nga vitet e nëntëdhjeta, ai e themeloi Teatrin Dodona dhe Teatrin e Babës. Është profesor në Universitetin e Prishtinës, dhe ende aktron dhe bën regji në hapësirat e ish-Jugosllavisë, si dhe në Shqipëri. Enver Petrovci ka qenë i ftuar special në filmin e Radosha Bajiqit, «Vëllezërit kah gjyshja», i cili tani është në repertorin e kinemave vendëse. Kjo ishte edhe arsyeja për këtë intervistë.

VREME: Në filmin «Vëllezërit kah gjyshja» të Radosh Bajiqit e luani Grujan, fshatarin serb, i cili këmbëngul në zakone dhe shikon në qiell dronin për të cilin mendon se është telekomanduar nga Kosova për të spiunuar. Herën e fundit, në Serbi keni xhiruar në vitin 1998…

ENVER PETROVCI: Po, ishte ky filmi «Grerëza», në regji të Gorçina Stojanoviqit. Midis këtyre dy filmave, kam luajtur në «Topi ishte i nxehtë», më ftoi Boban Skerliq, dhe e incizuam në Bosnjë. Mua më pëlqen kur njerëzit më ftojnë, dhe nuk ka asnjë arsye që të mos përgjigjem në çdo thirrje që më përshtatet. Jam i lumtur që Radosh Bajiq u kujtua për mua. Në thirrjen e tij kishte shumë energji pozitive dhe shumë dashuri, dhe nuk më ka shkuar ndërmend që ta refuzoj. Radoshi është plot dashuri. Personazhi që unë luaj në filmin e tij është një njeri çfarë ka kudo, në çdo shtet të Ballkanit. Unë e njoh mirë atë lloj të njerëzve.

VREME: Në shfaqjen e filmit e zbuluat edhe një ndërmarrje të përbashkët me Radosh Bajiqin.

ENVER PETROVCI: Duke e shikuar këtë film, e kuptova pse seriali televiziv «Fshati digjet e gjyshja krihet» i Radoshit është i suksesshëm. Për shkak se është i sinqertë. Shumë skenaristë dhe regjisorë përpiqen sa për ta fituar audiencën. Kurse Radoshi nuk e bën këtë. Ai shkruan për veten e tij, për fqinjët e tij, për mjedisin, ashtu siç është, në mënyrë autentike, pa ndikuar në tjetrin. Ne të gjithë jemi të ndikuar nga të tjerët, dhe duhet të jemi. Ja, edhe unë shkruaj, dhe ndiej që skenarët dhe librat që lexoj ndikojnë në mua, sepse derisa lexoj, mendoj: kjo vërtet është shkruar mirë, pse dhe unë të mos shkruaj diçka të ngjashme. E, kjo është e gabuar. E humb autencitetin. Radoshi shkruan pa ndikim nga anash. Kam dashur që edhe unë t’i dhuroj audiencës shqiptare këtë që Radoshi ia dha popullit të tij. Që serialin e tij ta adaptoj për televizionin shqiptar. Në qoftë se ia dal. Ai u pajtua, por me kusht që unë të jem regjisori dhe ta luaj karakterin e tij, Radishën. Thotë se unë e njoh më së miri njërin dhe tjetrin mentalitet.

VREME: Televizioni është medium i fuqishëm, i përshtatshëm për ta përcjellë mesazhin e bashkëjetesës, të cilën është e pamundur të mos e lexosh në idenë tuaj që publikut shqiptar t’ia përcillni serialin serb.

ENVER PETROVCI: Besomëni, unë nuk e bëj këtë për shkak të bashkëjetesës, por për shkak se mendoj që është një serial i mirë. E nëse dikush sheh në këtë bashkëjetesë, nuk kam asgjë kundër. Edhe sikur Radoshi, ashtu siç ka shkruar për shumadinasit të shkruante për kinezët, unë do ta bëja këtë sërish. Fshatari është fshatar edhe në Shumadi, edhe atje në Shqipëri. I kanë të njëjtat probleme, absolutisht të njëjtat. E ai këtë e ka treguar.

VREME: Keni diplomuar në Fakultetin e Arteve Dramatike në një klasë me Darom Gjokiqin, Danica Maksimoviqin, Sonja Knezheviqin, Branislav Leçiqin… Si e kujtoni ardhjen në Beograd dhe ditët studentore?

ENVER PETROVCI: Kur isha në Prishtinë e përfundova vitin e parë në Shkollën e Lartë Pedagogjike, ndërsa profesori im Faruk Begolli më tha: «Ti do të duhej të shkoje të studiosh në Beograd, gjynah të mbetesh këtu». Dhe, shkova unë. Ndodhi kjo në vitin 1973.

Në provimin pranues dikush më pëshpëriti se nuk i pranojnë njerëzit të cilët tashmë e kanë studiuar aktrimin diku tjetër. Kështu, kur profesor Milenko Mariçiq, i cili atëherë e formoi klasën, më pyeti «çfarë ke bërë një vit pas gjimnazit», unë pohova «»kam studiuar mjekësi». Dhe, nuk më pranuan. Shkoj te Koça, sekretari i Fakultetit, për t’i tërhequr dokumentet, ndërsa ai, meqë mori pjesë në provimin pranues, më shikon dhe më thotë: «Ti mund të vish vitin e ardhshëm». Unë i zemëruar ia kthej: «Jo, nuk dua të vij». Por, megjithatë, mbeta i kënaqur që më thanë ashtu.

Kthehem në shtëpi dhe gjatë gjithë kohës më sillen ndërmend ato fjalët: «Të vish, të vish…». E mbarova aktrimin në Shkollën e Lartë Pedagogjike në Prishtinë dhe përsëri vij në provim pranues në Beograd. Në pyetjen e profesorit Minja Dediq, i cili atë vit e ka formuar klasën, «çfarë ke bërë këto dy vjet?», unë i them, «kam studiuar aktrimin». Nuk gënjeva. Dhe, më futën në rrethin e ngushtë. Në korridor m’u afrua profesori Mariçiq, më kishte mbajtur mend nga viti i kaluar dhe më pyeti: «Ke ku të flesh?», unë i them «në hotel». Dhe, fjeta në një hotel i thënçin. «Ke para?», më pyeti, e unë i thashë se kam. «Mos provo të më gënjesh. Për para mos gabo të shkosh në shtëpi», më tha ai, meqë më është dashur të rri disa ditë deri në rrethin e ardhshëm të provimit pranues, gjë që për mua ishte një shenjë se e kanë ndërmend të më pranojnë. Dhe, më pranuan. Nuk kisha kujt t’ia shprehja gëzimin tim, prandaj shkova në Kalemegdan dhe fillova të çirresha: «Unë u pranova, unë u pranova!» Njerëzit më shikonin si një budalla.

Pastaj u ktheva në shtëpi me tren, më pritën babai dhe nëna. Kur u tregova se u pranova, babai më përqafoi, ndërsa nënën e vërejta duke qarë në një skaj të dhomës. Unë mendova se ajo qante nga gëzimi, iu afrova, e pyeta: «Nënë, pse nuk më përgëzon?», ajo thotë: «Për çfarë mund të përgëzoj? Unë që sot e kam humbur djalin». Dhe, kishte të drejtë.

VREME: Ishit aktor beogradas, për herë të parë në Teatrin Jugosllav të Dramës…

ENVER PETROVCI: …atje kam qëndruar vetëm disa ditë…

VREME: …e pastaj në Atelie 212 dhe në fund në Teatrin e Dramës në Beograd. Pse e braktisët Teatrin Jugosllav të Dramës?

ENVER PETROVCI: Në Teatrin Jugosllav të Dramës më ftoi Dejan Mijaq. Kur shkova atje, ç’të shihja: aktorët nuk shkonin në prova, jodisiplinë, kaos, dhe prandaj e braktisa atë projekt. Nuk e di, ndoshta isha idealist, por veprova ashtu siç e ndjeva se duhet vepruar. Për hir të së vërtetës, atëbotë unë isha duke u përgatitur për Amerikë. Atë nuk ua thashë: një amerikan e kishte shikuar shfaqjen time të diplomimit, dhe më ftoi për ta xhiruar një film. Nuk dija anglisht, dhe shkova ta vijoja një kurs në Londër për ta mësuar gjuhën, e më pastaj te vëllai në Suedi për ta praktikuar atë që e mësova atje.

Dhe, një ditë, bie telefoni. Vëllai im më thotë: «Të kërkon njëfarë Mira nga Beogradi». Unë përgjigjem, kur dëgjoj fjalët: «Këtu është Mira Trailoviq, drejtoreshë e Ateliesë 212». U lëshova në prapanicën time. Shiko, shiko, Mira Trailoviq më kërkon mua kalamanin! Kurrë nuk do ta kem të qartë se si më gjeti, madje në Suedi! Ajo pastaj më thotë: «Eja, ta kemi dhënë rolin kryesor në shfaqjen Kurora e Kosançiqit». I them: «Zonjë, por unë jam duke shkuar në Amerikë!» Ajo më thotë: «Çfarë Amerike, atje do të jesh një gastarbajter, eja ti këtu. Mbaroje këtë rol, pastaj shko në Amerikë».

Mua kjo më pëlqeu, shkova në Beograd, u shfaq premiera, kurse nëpër gazeta vërshuan titujt: «Lindi një yll i ri!» Mua kjo më shkonte për shtati, e ndjeva se më donin, më respektonin, dhe – e harrova Amerikën. «Kurorën e Kosançiqit» e luajtëm derisa nuk u bëra tullac dhe derisa nuk m’u rrit barku. Në fakt, derisa nuk filloi rinovimi i Ateliesë. As nuk bëhej fjalë për të vazhduar, fillova të plakem. Kështu, nuk shkova në Amerikë, por mbeta në Beograd.

Menjëherë pas kthimit fillova të luaj nëpër të gjitha teatrot e Beogradit. Kur filluan të vijnë kohët kritike, unë e ndjeva nevojën për t’i lidhur njerëzit, kështu që kam luajtur nëpër gjithë Jugosllavinë: Banjallukë, Cetinjë, Dubrovnik, Sarajevë, Nish, Suboticë, Novi-Sad, Tivar, Podgoricë, Zajeçar, Tivar… si dhe në Prishtinë. Atje kam luajtur në dy shfaqje në Dramën Shqipe, «Konfiteor» i Slobodan Shnajderit, në regji të Vlado Milçinit, dhe në «Procesi» i Franz Kafkës, në regji të Mishko Milojeviqit nga Drama Serbe. Kam luajtur në gjithë vendin dhe i përfitova njerëzit. Unë kam nevojë që njerëzit të më duan, sepse edhe unë i dua ata. Më pëlqen të dua dhe të më duan. Këtë e kam bërë dhe e kam dashur gjithë jetën.

VREME: Në teatër, në televizion dhe në film keni interpretuar shumë karaktere të famshme nga literatura serbe. Mitku në Koshtana në Teatrin Popullor Serb në Novi-Sad është roli të cilin shpesh e përmendni. Pse ai është veçanërisht i dashur për Ju?

ENVER PETROVCI: Ndër të tjera, kam ëndërruar sikur flas me shkrimtarin Bora Stankoviq, kur ai më thotë se atë rol e ka shkruar për shkakun tim dhe se ma la amanet që unë ta interpretoj në Teatrin Popullor, ngase para meje e kanë luajtur gabimisht.

VREME: Ju keni luajtur në shumë filma jugosllavë dhe serbë. Krijohet përshtypja që rolet e shqiptarëve ishin rezervuar për ju.

ENVER PETROVCI: Ju doni të thoni: meqenëse jam shqiptar, regjisorët më kanë marrë mua për t’i luajtur shqiptarët. Është e vërtetë që unë flas shqip, por kam luajtur edhe në gjuhën hungareze dhe në frëngjisht, italisht, anglisht, edhe në greqisht, edhe pse ato gjuhë nuk i flas. Domethënë, nuk është ajo që ju mendoni. Në «Grerëza» e kam luajtur shqiptarin, por në film kanë aktruar edhe Sergej Trifunoviq dhe Branimir Popoviq, një serb dhe një malazez, me një shqipe të shkëlqyeshme. Sidomos Branimiri. E pyeta se ku e ka mësuar, ndërsa ai më tha se nuk e ka mësuar, por është rritur me shqiptarë në Mal të Zi. Nuk besoj se Gorçin Stojanoviq më ka përzgjedhur vetëm pse jam shqiptar. E kuptoj pse e kanë përzgjedhur shqiptarin për rolin e Istrefit në «Kurora e Kosançiqit» në Atelie 212. Ky është roli kryesor, prandaj duhet ta luajë dikush që e ndien atë mentalitet. Por, unë atje e kam interpretuar njeriun, i cili pas luftës erdhi në Beograd, që nuk e di gjuhën, e që duhet të gjendet disi. E pra, e kam luajtur këtë karakter, e jo ndonjë shqiptar. Mos harroni, i kam interpretuar rreth 100 role, prej tyre vetëm tri herë rolin e shqiptarit.

VREME: Si është krijuar stereotipi për shqiptarët në bazë të kulturës?

ENVER PETROVCI: Ashtu, si në njërën anë, edhe në anën tjetër, stereotipat janë produkt i mosnjohjes dhe injorancës. Përndryshe paragjykimet dhe stereotipat ekzistonin edhe për boshnjakët, malazezët, për çdo popull në Jugosllavi, e jo vetëm për shqiptarët. E për këtë nuk është fajtor brezi ynë, kështu ishte edhe para nesh. Por, atëherë shumëkush tregonte shumë barsoleta për këtë temë, kam treguar edhe unë kur shëtitja nëpër gjithë Jugosllavinë. Por, i tregoja sikur dikush që i ka tejkaluar, e jo si dikush me komplekse. E kam treguar barsoletën vetëm si shaka. Më duket sikur më nuk ka barsoleta, ngaherë nuk kam dëgjuar ndonjë të tillë për shqiptarët dhe serbët. Në anën tjetër, nuk është mirë që nuk ka, ngase shakaja është shenjë se situata është e qetë, populli është i qetë. Po nuk u dëgjuan barsoletat, duhet të ketë ndonjë tension.

VREME: Pas mbërritjes në Prishtinë, keni themeluar dy teatro – Dodona dhe Teatri i Babës. Çfarë janë përvojat tuaja me to?

ENVER PETROVCI: Para luftës në Sarajevë kam luajtur në Teatrin Kamertal 55 në dramën «Ndarja» të Skender Kulenoviqit. Sikur e kam parandier se do të ketë ndarje. E kam interpretuar rolin e kamerierit në kafene, e kam pasur një monolog që bën thirrje për dashuri dhe paqe, e jo për ndarje. Më është dashur të interpretoj të qarët. Në publikun e premierës ishin të pranishëm krerët e tri entiteteve boshnjake. Kur i pashë, vërtet fillova të qaj. Nuk arrita ta them tekstin, sepse unë vërtet qaja. Ky ishte interpretimi im i fundit në Sarajevë.

Pastaj kemi shkuar në Mostar, e gjuajtën trenin në të cilin ne ishim dhe e thyen dritaren. E kuptova se do të ketë pisllëqe. Unë shkova në Beograd.

Dhe sapo arrita, filloi lufta në Sarajevë. Nuk munda të interpretoj më.

U largova nga Beogradi duke menduar se kjo gjendje do të ishte jetëshkurtër, e ju e dini se çfarë ndodhi. Në Prishtinë e themelova Teatrin Dodona, paradite për fëmijët dhe në mbrëmje për të rriturit. Ky teatër është duke punuar ende. Pastaj, gjithçka u qetësua, babai më vdiq, e unë shtëpinë e tij e bëra teatër dhe e emërtova Teatri i Babës. Për këtë, ai do të krenohej me mua. Nuk kishte ndonjë të huaj që nuk habitej se si një i marrë hap teatër menjëherë pas luftës. Të gjithë hapnin biznese, kafene, e unë teatër. Askush nga Ministria nuk më erdhi kurrë, sepse teatri nuk është niveli i tyre. Sikur ta kisha hapur ndonjë kafene apo ndonjë shtëpi publike, me siguri do të vinin. Ministria e Kulturës kurrë nuk më ka ndihmuar. Nga burimet e mira personale, teatrin e mbajta katër vjet. Me të fitova më shumë çmime se gjithë Kosova së bashku. E shoh se nuk ka kuptim ta mbaj teatrin derisa shteti është kundër. Teatri tani është mbyllur, por është aty ku ka qenë. Ndonjëherë e pastroj dhe pres kohë më të mira për kulturë.

VREME: A e përcillni Teatrin e Beogradit dhe kulturën serbe, në përgjithësi?

ENVER PETROVCI: Vetëm nga gazetat, domethënë nuk e ndjek. I kam shitur banesat në Beograd dhe në Prishtinë kur kam bërë teatër. Ç’të bësh, i marri gjithmonë mbetet i marrë. Por mirë, i kam dhënë vetes një pushim, kam bërë atë që kam dashur.

VREME: Kultura shqiptare, edhe ajo në Kosovë, për ne këtu është pothuajse tërësisht e panjohur. Si do ta prezantonit atë me qëllimin më të mirë në vija të trasha?

ENVER PETROVCI: Për fat të keq, kanë ardhur njerëz të pakulturuar për të cilët kultura nuk ka rëndësi. Sikur dikush t’i paguajë për ta shkatërruar gjithë kulturën kosovare. Nuk besoj se ata po e bëjnë këtë me qëllim, por nga injoranca. Nuk e dinë çfarë kanë, e as çfarë shkatërrojnë. Edhe kur i zgjedhin drejtorët e institucioneve ë kulturës, përzgjedhin njerëz të dëgjueshëm, të cilët nuk kanë lidhje me kulturën. Për pesë vjet nuk është xhiruar një film i vetëm.

VREME: E filmi i shkurtër «Shok», i cili këtë vit ishte nominuar për Oskar, dhe filmi «Tri dritare dhe një varje», i Isa Qosjes, i cili tre vjet më parë u kandisua për Çmimin Oskar?

ENVER PETROVCI: Në filmin «Shok» vetëm aktorët janë kosovarë dhe flitet shqip. Të gjitha të tjerat janë britanike, kurse xhirimi i filmit të Qosjes ka filluar shumë më herët para se të kandidohet. Edhe nëse arrihet diçka, e gjithë kjo do të ndodhë falë entuziazmit të individëve.

VREME: Si janë prezantuar marrëdhëniet serbo-shqiptare në veprat të cilat merren me historinë më të re?

ENVER PETROVCI: Po unë sapo ju thashë se atje nuk po ndodh asgjë! Para dhjetë vjetësh e kam pasur një ide të mrekullueshme për ta shpallur një konkurs për skenar në të gjitha vendet ku jetojnë shqiptarët, në mënyrë që të bëhen dhjetë skenarë, e skenari nga Serbia, për shembull, të jetë me regjisor serb, e kështu me radhë, dhe tema e secilit film të ardhshëm televiziv të jetë tregimi për njerëzit në Kosovë. I kam propozuar UNMIK-ut, e ata në fillim e pranuan idenë, por papritmas u zhdukën. Sikur dikush i kishte urdhëruar të zhduken. Ideja dështoi, nuk e di pse. Më habit fakti se Miki Manojloviq ka pasur sukses me Romeo dhe Xhulietën. Ndoshta ajo ideja ime ishte shumë e hershme.

VREME: A ka një model pozitiv në historinë dhe kulturën e popullit serb dhe atij shqiptar, mbi të cilin mund të ndërtoheshin marrëdhënie më të mira në të ardhmen?

ENVER PETROVCI: Jo se ka, por ka me qindra. Pa marrë parasysh që Kosova ka ngjarje jo të këndshme, ka shembuj të pakrahasueshëm pozitivë në popull. Kam dëgjuar tregime për ngjarje të mrekullueshme, nuk ka njeri që nuk i ka dëgjuar. Tregimet e ndryshme, madje edhe për njerëzit e thjeshtë, të cilët i kanë sakrifikuar fëmijët e tyre për ta shpëtuar fëmijën e dikujt tjetër. Nëpër gazeta vazhdimisht flitet për gjëra të shëmtuara, aq shumë përsëriten sa krijohet përshtypja se po na ndodhin vetëm të këqijat. E aq të mira ka midis nesh. Por, një lajm i mirë nuk është lajm gazetaresk. Nëse unë ta kam dhënë një flakaresh, ai është një lajm, e në qoftë se kam puthur, ky nuk është lajm. E tmerrshme!

VREME: E keni një histori të tillë Ju?

ENVER PETROVCI: Natyrisht që kam, dhe jo vetëm një, por me dhjetëra. Ja, për shembull: Shtëpia ime është ngjitur me oborrin e Kishës Ortodokse Shën Nikolla në Prishtinë. Unë jam rritur pranë saj. Kisha e ka një oborr të madh me disa varreza. Prifti atëbotë e kishte lejuar vetëm babanë tim që ta rrënonte murin, i cili e ndante oborrin tonë me atë të kishës. Të tjerëve nuk ua lejonte këtë, edhe pse ato ishin shtëpi serbe. Në oborrin e kishës rriteshin shumë pemë, qershi, mollë, dardha, por unë nuk guxoja t’i mblidhja ato nga babai im. Me kohë, ato pemë u thanë. Pas përfundimit të luftës, në oborrin e kishës i kam mbjellë 20 pemë dhe lule nëpër varret e kishës. Fqinjët më shikonin se si mbillja lule, ishte kjo pas luftës. Ka mundur dikush të më thotë: «Çfarë je duke bërë, po i ruan varrezat serbe?», por askush nuk më tha asgjë. Askush kurrë. E, të gjithë ishin shqiptarë rreth meje. Por, për këtë kurrë asnjë gazetar nuk ka shkruar, kjo nuk u intereson, sepse është e bukur. Tregime të tilla ka shumë.

Shoku Tito nuk ishte i marrë kur e ndalonte rrëfimin për ngjarjet e shëmtuara. Nuk është demokraci nëse shkruhet vetëm për gjërat e shëmtuara. Kur njerëzit e thjeshtë të jenë të lirë dhe të fillojnë të flasin për atë që ata me të vërtetë mendojnë për njëri-tjetrin, kur serbi të ketë guxim të thotë: «Mua më ka shpëtuar shqiptari», atëherë për ne do të jetë mirë. Kur të flasim lirshëm në lidhje me atë që ne ndiejmë, për atë që nuk na e kanë imponuar politikanët. Politikanët i kanë imponuar vetëm të shëmtuarat. Popullit i është imponuar politika e shëmtuar, popullit duhet t’i japësh energji pozitive, ta edukosh për dashuri, e jo ta shtosh energjinë e tij të shëmtuar. E populli dëshiron të jetojë. Të jetojë në paqe dhe dashuri.

VREME: A mund të ndihmojë kultura në kapërcimin e traumave historike dhe politike?

ENVER PETROVCI: Kjo është detyra e saj. Kam marrë pjesë në festivalin letrar Krokodil në Beograd. Ja, kjo është një përpjekje, por përsëri përpjekje e individit, entuziazmi. Një mision i tillë duhet të fillojë nga lart. Nuk ua përmenda rastësisht pak më parë Titon. Çfarë gjërash të përgjakshme ndodhën gjatë Luftës së Dytë Botërore, Jasenovci, për shembull, e Tito dalëngadalë arriti t’i pajtojë, edhe atë me popullin analfabet. Këtë që sot e bën Europa, e ka bërë Tito me popullin analfabet. Bashkimi Europian është një union i bashkim-vëllazërimit modern. Domethënë, kur politika kërkon të imponojë urrejtje, ajo do ta bëjë atë. Dhe, anasjelltas. Një individ nuk e ka këtë fuqi. Mund vetëm të përpiqet.

Do të duhej ta punoja me Zoran Ristiqin, regjisorin i cili jeton në Graçanicë, shfaqjen sipas tekstit tim, «Të mallkuarit e Ballkanit». Atë do ta luanin aktorët kosovarë, serbë dhe shqiptarë, secili në gjuhën e vet amtare. Ky është tregimi për fëmijët e lindur nga martesat e përziera. Në paqe, njerëzit nuk kanë asgjë kundër, e kur nuk është paqe, askush nuk i do ata. Janë të mallkuar. Serbët u thonë se janë spiunë shqiptarëve dhe anasjelltas. Shpresojmë që UNMIK-u të shfaqë interes për ta financuar shfaqjen tonë.

VREME: A janë rrënuar të gjitha urat ndërmjet serbëve dhe shqiptarëve?

ENVER PETROVCI: Po të ishte ashtu, ju dhe unë nuk do të ishim ulur këtu. Populli është i përgatitur për më mirë, vetëm duhet që dikush ta përkrahë në këtë.