***

Foto: Shutterstock



Gabohesh. A mendon ti se ngaqë je larg
e që unë po vdes nga etja, dhe s’mund të të gjej?
Të mbërthej me sytë e mi,
me këta sy që secili strehon terr dhe yll.
Të tërheq nën qepallë,
e mbyll dhe brenda je ti.
E si kërkon t’iu ikësh shqisave të mia, rrjetë gjahtari
ku asnjë bishë s’ka mundur të shpëtojë?
mos më lësho më nga dora
si një buqetë të vyshkur,
që sillet poshtë në rrugë, e shkelur
para derës, e shpërhapur nga të gjithë.
Të kam dashur. Shumë të kam dashur.
Kam qarë aq shumë… me lot të hidhur
dhe të dua ende më shumë sepse jam e lidhur me ty nga vuajtja,
e nga pena jote asnjë letër, ti s’më shkruan kurrë.
Kam pyetur miqtë, zotërinjtë dhe rojen e fanarit
të ishullit aq të vogël si një vizë,
kopshtarin tënd të pemëve të mia,
dhe me mijëra qenë të urtë e asnjëri s’qe i drejtë.
Thuajse s’e kisha ndjerë që strofka ime e paqes ishte prishur,
ajo që mbante rininë time – dhe diej të vegjël,
që kishin pikuar në rërën që i ka bërë të shkrijnë.
Jam ngritur dhe të kam shikuar.
Kalimi yt mbetet në ditët e mia
si një parfum që mbetet i varur në një rrobë,
sepse ajo s’e njeh më, s’e llogarit më, ajo thjesht e pret
për të vazhduar gjithmonë ta mbajë.